Coronavirus

Column: Vrede en voorjaar

Publicatiedatum: 
3 mei 2021

Ondanks de kou zijn opeens toch alle bomen groen en bloeien overal voorjaarsbloemen. En de terrassen zijn weer open. Heerlijk genieten in de zon, gezellig bijpraten met vrienden, zien en gezien worden. Daarmee zijn we dan toch eindelijk heel voorzichtig weer op weg naar normaal. Of liever gezegd, naar het nieuwe normaal. Want net zoals vroeger zal het de eerste jaren waarschijnlijk niet meer worden.

We verwachten in elk geval dat het thuiswerken in zwang zal blijven en ook dat we, in elk geval zeker in de eerste maanden, veel meer dan vroeger zullen genieten van het contact met onze collega’s. Want we weten nu dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat je elke dag fris en fruitig met elkaar aan de slag kan gaan. Ook de winkels zijn weer open. Weliswaar met mondkapje en 1,5 meter afstand, maar toch, je kunt gewoon weer iets kopen op het moment dat je daar behoefte aan hebt. Bijzonder dat je van zoiets simpels zo kunt genieten.

Het nieuwe normaal voelt als vrijheid. Geen avondklok, gewoon weer de dingen doen op de tijdstippen waarop je dat zelf wilt doen. Hierdoor kunnen we ons een heel klein beetje voorstellen hoe het 75 + 1 jaar geleden gevoeld moet hebben toen het na 5 jaar oorlog eindelijk vrede werd. Aan de andere kant is de tijd van toen natuurlijk op geen enkele manier te vergelijken met nu. Ook al voelt corona is een gevaar dat overal op de loer ligt, we kunnen de afgelopen maanden op geen enkele manier vergelijken met toen. Dat er kou was en honger. Angst en geweld. Dat inwoners uit het westen des lands op de fiets of lopend de lange weg naar het oosten maakten in de hoop om iets te eten te vinden. En dat mensen vanwege hun geloof moesten onderduiken om niet vermoord te worden. En dan hebben we het nog niet eens over wat de vijand deed met ons als mensen. Dat we verraders werden of juist helden. Daarbij vergeleken leven we ook in coronatijd nog altijd in vrijheid en dat is iets om dankbaar voor te zijn.

Deze week, tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei, herdenken we de oorlogsslachtoffers van alle mogelijke oorlogen. In bijna elke gemeente wordt een herdenking georganiseerd. In onze gemeente doen we dat elk jaar in een ander dorp. Dit jaar is Tubbergen aan de beurt. Vanwege corona doen we dat dit jaar opnieuw zonder publiek. Dat vinden we jammer, want samen herdenken verbindt en maakt de plechtigheid nog indrukwekkender. Maar uiteindelijk gaat herdenken ook over onszelf. Wat betekent vrijheid voor ons en hoe gaan we daarmee om. Als college vinden we het belangrijkste aan vrijheid dat we onszelf mogen zijn. Ieder met zijn eigen karakter, gedachten en meningen. Iedereen mag er zijn. En we zien het als een kunst om met al die verschillende mensen in vrede samen te leven. Een kunst die we met volle overgave blijven beoefenen. Hoe moeilijk dat soms ook is.

cartoon met Hilde
Licentie: 
Standaard licentie
Auteur: 
-