Coronavirus

Column: Snelkookpan

Publicatiedatum: 
29 jun 2020

Het lijkt een beetje alsof we met ons alleen in een snelkookpan terecht zijn gekomen. In de afgelopen maanden hebben we ons heel goed gehouden aan de maatregelen tegen verdere verspreiding van het coronavirus. We vonden het moeilijk, maar we wisten waarvoor we het deden. Namelijk voor de gezondheid en het leven van onze ouders, grootouders en anderen om ons heen. Maar ook voor onszelf. We gingen ervoor.

Na maanden van verplicht afstand houden, lijkt het alsof de rust en gelatenheid die veel mensen aanvankelijk ervoeren, opeens omslaat in onrust en onvrede. Het begon een paar weken geleden in Amerika met de dood van George Floyd. Het is terecht dat het onmenselijke einde van het leven van deze man leidde tot een stroom van protest in alle grote steden over de hele wereld. Ook in ons eigen land. Dat een aantal van deze protestacties uitliepen op rellen en plunderingen is weer niet te rijmen. Elkaar pijn doen en andermans spullen vernielen past totaal niet bij een protest tegen agressie.

Maar de protestacties brengen meer met zich mee dan alleen woede tegen blanke politieagenten die mensen met een andere kleur onrechtvaardig behandelen. Op de één of andere manier voelen steeds meer mensen zich opeens onrechtvaardig behandeld. Niet vanwege discriminatie, maar door de maatregelen tegen corona. Door de maatregelen tegen het voorkomen van een ernstige ziekte waarvan niemand de oorsprong, het gevolg en een medicijn kent. Maatregelen waar we tot voor kort achter stonden omdat we elkaar en onszelf wilden beschermen, worden opeens gezien als dwang. Als overdreven betuttelend en vrijheid beknottend. Dus werd er in de afgelopen week opeens overal geprotesteerd tégen de coronamaatregelen. Ook in ons eigen land.

Een protest tégen maatregelen voor je eigen gezondheid. Dat vinden we onbegrijpelijk. Aan de andere kant is zo’n opstand misschien ook wel gewoon heel menselijk. Want ondanks het feit dat we weten dat roken buitengewoon ongezond is, roken we ook nog altijd. Eten we veel en vet, drinken we overmatig alcohol en rijden te hard. Allemaal zaken waarvan we heel goed weten dat ze ongezond en gevaarlijk zijn, maar waar we ons niets van aantrekken. In dat licht bezien, is het misschien niet eens zo heel gek dat er mensen zijn die nu gaan protesteren tégen corona. Ook in de gemeente Tubbergen. En zo vonden wij vorige week maandag een boeket met bloemen op onze stoep met een brief waarin wij werden opgeroepen om uit het keurslijf van regelgeving te stappen. Een vreedzaam protest dat wel.

We waarderen het dat mensen op die manier hun onvrede uiten. Dat is heel wat beter dan vechten en vernielen. Maar we herkennen ons niet in het keurslijf dat zij beschrijven. Er mag veel en er kan steeds meer. We kunnen weer bij elkaar op bezoek, we kunnen weer een feestje geven of een bijeenkomst houden. We kunnen weer naar de bioscoop, uit eten en op het terras. We kunnen op vakantie. Maar we moeten wel in ons achterhoofd houden dat het virus opnieuw kan uitbreken. Daarom moeten we onze handen blijven wassen, niet iedereen knuffelen en kussen en een beetje afstand houden. Natuurlijk doet het ook ons pijn dat ouderen nog altijd maar beperkt bezoek mogen ontvangen en wij hen niet kunnen knuffelen. Toch houden we ons aan die regels, want hé, we doen het wel ergens voor hè.

cartoon met Hilde
Licentie: 
Standaard licentie
Auteur: 
-