Column: Afscheid en welkom

Publicatiedatum: 
3 apr 2018

Vanaf de gemeenteraadsverkiezingen tot nu is de tijd voorbijgevlogen in een bonte mengeling van feestelijke bijeenkomsten. Vorige week dinsdagavond namen we afscheid van maar liefst negen raadsleden. Mensen die zich, naast gezin en werk, met hart en ziel hebben ingezet voor de samenleving. Terugkijkend bleek dat het aantal jonge moeders en vaders in de raad best hoog is. En realiseerden we ons dat vergaderingen die om half zeven ’s avonds beginnen niet altijd even praktisch voor hen geweest moeten zijn. Maar hebben onze raadsleden daar ooit over gemopperd? Nee, nooit. Ze regelden oppas en waren er gewoon. Omdat ze het belang van hun taak serieus namen. Daar nemen we bij deze nogmaals ons petje voor af.

Donderdagavond werd de nieuwe gemeenteraad officieel geïnstalleerd. Ook weer een bijzondere avond, waarin negentien bevlogen Tubbergenaren zich door middel van de eed of de belofte hebben verbonden aan de samenleving. Voor de komende vier jaar hebben opnieuw een mooie club mensen, variërend in leeftijd tussen de 20 en de ruim 60 jaar. Een dwarsdoorsnede van onze samenleving.

Tussen de bedrijven door hielden we ook nog gewoon onze wekelijkse collegevergadering, zij het met een demissionair college. Ook wel eens leuk voor de verandering. Want demissionair zijn betekent dat er geen besluiten genomen mogen worden over nieuw beleid, alleen over de lopende zaken.

We waren daardoor in verhouding met anders wat eerder klaar en hebben daarna een broodje gegeten met onze buur(t)mannen en -vrouwen. Tijdens die lunch kregen we een interessant gesprek over verwachtingen die wij als college onbedoeld kunnen wekken als we in gesprek zijn met inwoners. Een wat al te enthousiaste reactie van onze kant kan al snel worden uitgelegd als een belofte of toezegging en dat blijkt niet altijd even handig. Goed om daar attent op gemaakt te worden en mooi dat we over dit onderwerp en tal van andere zaken open en in harmonie met elkaar konden discussiëren.

Daarna was het eindelijk Pasen. Konden we even bijkomen. Hoewel, bijkomen… met eieren eten of naar elkaar gooien, familiebezoek, paasvuren en de Pat Boon Avenband is er van echt rusten niet veel gekomen. Maar is dat erg?

Cartoon college
Licentie: 
Standaard licentie
Auteur: 
-